HÜSEYİN GÜL'ÜN MEMLEKETİM ŞİİRİ..

2009-08-15 16:57:00

 

MEMLEKETİM

Keltepe Dağlarında bir kartal olsam,
Süzülsem yaylasında, ovasına.
Türküler söylesem Köroğlundan,
Dile gelir tekmili birden,

Sorgun, Suludere, Dede Yaylası.
Karabük çayına oturur da;
Bir inci gibi tahta köprüler.
Altında kaynaşan balıklar,
Gölgemden ürker ve saklanırlar.

Karabük, memleketim benim.
Demirle, kömürün karıştığı yer.
Orman yeşilinden, kar beyazına,
Renklerin sıraya duruştuğu yer.
yaylalarında doru taylar oynaşır.
Köyünde, kentinde koç yiğitler oynaşır.

Yarım asır önce kırmızı fesli ninem,
Ergenokon haritalı kilim dokurmuş.
Esmer yüzlerinde sevdanın izi,
Tabakasında tütün dedemin,
Söndürmediği ocak ateşinden yakarmış.
Koyu sohbet yavaş yavaş açılır,
Sac sobadan kızıl alevler saçılır.

Bir çaydanlık kaynar ocak başında,
Mısırlar kızarır, meşe közünde,
Buğulu bazlama pişirir anam,
Buram buram kokar üç dağ öteden.

Gönül ocağında Bilalim türküsü,
Dilinde Yunus Emreden ilahiler,
Zaman zaman sevda kokan maniler.

Karabükten Eskipazara benim memleketim.
Gözümde tüter, lime lime, dilim dilim.
Ay ışığında tren yolcusu,
Ilgıt ılgıt rüzgar yalar yüzümü.
Babamın çocukluğunda gıcırdar kağnılar,
Yalçın kayalarda keklik sesi var.
Kekiği, papatyası, mor menekşesi var.

Kazancı çayında su değirmeni,
Değirmen başında Yedidal Mevlüt,
Un beyazı saçlarını silkeler.
Bacımın elinde bakır helkeler,
Gözleri kıvrılan yollara bakar.
Sevdiğinin sevdası yüreğini yakar.

Bir üveyik olsam, uçsam köye,
Ceviz ağacından ceviz taşlasam.
Yaz bir top papatya, kış kar çiçeği,
Bıçak gibi rüzgar yakar yüreği.
Damağımda kekik tadı acılar,
Memleketinde olanlar kime duacılar?

Şimdi memleketimden uzaklardayım,
Ankara, İstanbul fark etmez.
Sevdası soyulmuş sokaklardayım.
Karabük benim memleketim.
Yüreğimde coşkun dereleri akar,

Hüseyini  memleket özlemi yakar.



HÜSEYİN GÜL/ANKARA

0
0
0
Yorum Yaz